W jego najsłynniejszym zespole grali tacy muzycy jak: John Coltrane. Red Gerland, Paul Chambers, Phily Joe Jones (lata 1955-1960). W 1956 roku napisał muzykę do znanego filmu Windą na szafot. W 1963 roku na festiwalu w Antibes we Francji z pianistą Herbie Hancockiem i perkusistą Tony Williamsem przestawił swe nowe combo. W latach 60-tych eksperymentował z wieloma często zmieniającymi się składami, a w jego ówczesnych zespołach debiutowało wielu muzyków jazzowych, którzy potem stali się wielkimi sławami współczesnego jazzu - prócz wymienionych także pianiści Keith Jarrett i George Duke, gitarzysta John Mc Laughlin i wielu innych. Twórczość Davisa można podzielić na trzy okresy. Pierwszy - to łata pięćdziesiąte, współpraca z Charlie Parkerem i Dizzy Gillespiem, następnie działalność Capitol Orchestra (Bitth of the Cool - Prestige) i współpraca z Gilem Evansem. Drugi okres - kwintet, sextet, współpraca z Coltraneem. Paulem Chambersem, Julianem Cannonball Adderleyem, Ph. J. Jonesem, muzyka do filmu Windą na szafot, wreszcie trzeci od 1968 - własny zespół z różnymi składami. Muzyka, którą od wielu lat uprawia Davis nie daje się zakwalifikować do żadnego ze znanych kierunków. Ciągłość stylu Davisa polega na kontynuowaniu emocjonalizmu znanego z okresu Cool. Nowe elementy - ,.quasi-otwarta forma, intensywne, rytmiczne ostinato (mające wiele z podobnych formuł oryginalnej muzyki murzyńskiej - a nie.
| |
|