W roku 1975 po wielu zmianach personalnych skład zespołu przedstawiał się następująco: Jeff Lynne (gitara, śpiew), Bev Bevan (perkusja), Richard Tandy (instrumenty klawiszowe), Kelly Croucutt (gitara basowa, śpiew), Mik Kamiński (skrzypce), Hugh Dowell i Malvyn Gale (wiolonczele). W 1976 roku ukazał się nowy longplay New World Record, a w roku 1977 podwójna płyta Out Of The Blue. Rok 1979 przyniósł album Discovery i między innymi przebój Dont Bring Me Down.
ELLINGTON EDWARD, KENNEDY - pseudonim Duke, amerykański pianista jazzowy, kompozytor, aranżer, kierownik własnego big bandu, urodzony w Waszyngtonie w 1899 roku, zmarły 24.V.1974, w Nowym Jorku. Debiutował na początku lat 20-tych (poprzednio pracował jako dekorator). Swój pierwszy zespół założył w 1923 roku - była to grupa The Washingtonians, z której potem po serii występów w Kentucky Clubie powstał big band Dukea Ellingtona. W okresie tym zespół nagrywał pod nazwą Ellingtons Kentucky Club Orchestra. Po raz pierwszy większą popularność zespół zdobył w 1927 roku występując w słynnym nowojorskim Cot-ton Clubie. Nagrane wówczas płyty rozsławiły imię Ellingtona na całym prawie świecie, a jego nazwisko stało się symbolem prawdziwego wielkoorkiestrowego jazzu. Swój pierwszy jazzowy przebój Mood Indigo nagrał w 1930 roku. Z tego okresu pochodzą jego najsłynniejsze do dziś kompozycje - Solitude i ..Sophisticated Lady z 1933 i In A Sentimental Mood z 1935 roku.
| |
|